زیستن به‌عنوان کسی که زنده نگه داشته می‌شود – ۲
تاریخ انتشار تاریخ به‌روزرسانی
(ادامه از دفعهٔ قبل)
در سایهٔ تمدنی که بر محور امر قدسی است و سرانجام بر زمین فرود خواهد آمد، جهان پر از مردمی خواهد شد که می‌اندیشند: «ما انسان‌ها با نیروی طبیعت و حیات زنده نگه داشته می‌شویم؛ به هیچ روی با نیروی خود زندگی نمی‌کنیم.»
می‌گویند پیش از رسیدن آن عصر، نقطهٔ عطفی هست که همهٔ مردم زمین با هم از آن خواهند گذشت.
آن همان «مسئلهٔ ۲۰۲۵» است که اکنون سر زبان‌هاست.
انواع مردم دربارهٔ آنچه در آن زمان رخ خواهد داد انواع دیدگاه‌ها را بیان کرده‌اند، اما در حقیقت، خط زمانی‌ای که آن وقت گسترده خواهد شد هنوز ثابت نشده است.
زیرا آنچه کلید آنچه رخ خواهد داد را در دست دارد، نه خداست، نه بودا، نه برادران فضایی، بلکه این است که ما، مردم زمین، در همین لحظه چگونه زندگی می‌کنیم.
در این جهان، کسانی هستند که می‌اندیشند سرنوشت ثابت است، و هم‌زمان این دیدگاه نیز هست که سرنوشت را می‌توان دگرگون کرد.
واقعیت این است که جریان بزرگ ثابت است، اما روند هر لحظهٔ سوار شدن بر آن جریان را آگاهی انسان می‌تواند دگرگون کند.
آنچه باید انجام دهیم امید بستن یا نگرانی دربارهٔ آنچه در آینده رخ خواهد داد نیست، بلکه گذراندن زمانمان با آشکار کردن شیوهٔ زندگی آینده در آگاهی‌مان در همین لحظه است.
اگر تنها به جهان واقعی بنگرید، این احساس را می‌فهمم که نمی‌توانید خوش‌بین باشید، اما لطفاً با دقت به آن بیندیشید.
رویدادها و پدیده‌هایی که آن‌ها را اکنون می‌پنداریم، همه واقعیتی هستند که از اندیشه‌هایی که در گذشته بیرون فرستاده‌ایم و گفتار و کرداری که بر پایهٔ آن اندیشه‌ها انجام داده‌ایم ساخته شده‌اند.
رویدادها و پدیده‌ها همه در همان لحظه‌ای که پدیدار می‌شوند گذشته می‌شوند.
این لحظه که اکنون نامیده می‌شود هرگز در یک جا نمی‌ماند؛ همیشه در دگرگونی پیوسته است.
آنچه بر آن فرمان می‌راند، آگاهی بشریت آن ستاره است.
با این‌گونه اندیشیدن تا پایان، درمی‌یابیم که در همین لحظه چگونه باید زندگی کنیم.
این است که مأموریت اصلی خود را به‌عنوان انسان به یاد آوریم و آن را در جهان شکل‌ها واقعی کنیم.
در درون تک‌تک ما انسان‌ها نیروی هماهنگ کردن همه چیز جای دارد.
شناخت بنیادی برای چیره شدن بر آن «آگاه بودن از این است که به‌عنوان کسانی زندگی می‌کنیم که زنده نگه داشته می‌شوند».
درست از آن رو که تقریباً همهٔ بشریت زمین این را فراموش کردند، طبیعت را بیش از اندازه بهره‌برداری کردیم و هوا و آب را آلودیم.
(ادامه دارد)
