راز هرگز دست نکشیدن از عروج (بخش ۲)
تاریخ انتشار تاریخ به‌روزرسانی
مقالهٔ پیشین از این مجموعه
[blogcard url=”https://fa.ascension21.com/voice-of-brothers-343/”]
(ادامه از بار پیش)
★برای پذیرفتن این واقعیت که واقعیتی را زندگی می‌کنید که با اندیشه‌تان به هستی آوردید
هنگامی که از بالا به تصویر کامل خود می‌نگرید، همه، بی هیچ استثنایی، همان خودی شده‌اند که می‌اندیشیدند خواهند بود.
حتی اگر حالی باشد که آگاهی سطحی‌شان نمی‌خواهد.
زیرا «شناخت شما جهان خودتان را می‌آفریند».
این نکتهٔ مهمی است، پس آن را ژرف در دلتان حک کنید.
همه همان خودی را زندگی می‌کنند که می‌اندیشیدند خواهند بود.
کسانی که وضعیت‌ها و چیزها را خوش‌بینانه می‌بینند و مثبت به آن‌ها می‌پردازند، وقتی برای احساس ناخوشبختی ندارند، و کسانی که وضعیت‌ها و چیزها را بدبینانه می‌بینند و منفی بازمی‌شناسند، وقتی برای احساس خوشبختی ندارند.
معنای این چنین است: گرچه شاید به نظر آید هر روز زندگی‌ای با همان آهنگ را تکرار می‌کنید، وضعیت‌هایی که لحظه به لحظه در زندگی‌تان پدید می‌آیند هرگز یکسان نیستند، حتی یک روز، این‌طور نیست؟
در یکایک لحظه‌ها، دربارهٔ رویدادها و وضعیت‌هایی که رخ می‌دهند چه می‌اندیشید (چگونه بازمی‌شناسید)، چه می‌گویید، و چگونه رفتار می‌کنید؟
این همان بخشی است که پیش‌تر آن را «همان خودی که می‌اندیشیدند خواهند بود» توصیف کردیم.
اگر واقعیتی که نمی‌خواهید پیش رویتان است، یعنی در زمانی در گذشته، درست همان چیزی را که نمی‌خواهید بازشناختید (اندیشیدید)، یا تا آنجا پیش رفتید که آن را در گفتار و کردارتان آشکار کردید.
برای نمونه، اگر در هیچ زمانی در گذشته نیندیشیده بودید (بازنشناخته بودید): «نمی‌دانم، فقط نمی‌توانم به این شخص اعتماد کنم»، آن شخص همچنان کسی می‌ماند که می‌توانید به او اعتماد کنید. اما همین که آن را اندیشیدید، تا شناختتان را دگرگون نکنید، آن شخص از آن پس همچنان کسی خواهد بود که نمی‌توانید به او اعتماد کنید.
و بخش دردسرساز این است که بیشتر مردم شناخت‌هایی را که در گذشته فرستاده‌اند به یاد نمی‌آورند.
انسان‌های جسمانی تا امروز با فرستادن ناآگاهانهٔ اندیشه‌ها زندگی کرده‌اند، پس متوجه شدن شناخت‌هایی که خودشان فرستاده‌اند برایشان دشوار است.
از این روست که اندیشه‌های گله، ناخرسندی و کمبود پدید می‌آیند.
★راز بازنویسی و ذخیرهٔ شناخت عادتی (۱)
اگر از الوهیت، جوهر حیات انسان، آگاه باشید و این را دریابید، می‌توانید به روشنی ببینید که چرا اکنون چنین هستید، پس گناه را به گردن دیگران نمی‌اندازید یا با افسوس بر ناتوانی خود خشکتان نمی‌زند.
اینکه در گذشته چه چیزی را، و چگونه، بازشناخته‌اید جهان شما را شکل داده است؛ و اینکه چه داوری‌هایی دربارهٔ چه کسانی کرده‌اید، و چگونه به آنان نگریسته‌اید، در ریشهٔ رابطه‌هایتان است.
و چون آنچه در گذشته اندیشیده، گفته و کرده‌اید را نمی‌توان مانند یک بازی از نو آغاز کرد (چنان کرد که گویی هرگز نبوده است)، از پشیمانی بی‌پایان دربارهٔ گذشته دست بکشید. اگر از اکنون اندیشه، گفتار و کرداری را که در الوهیت ریشه دارند آشکار کنید، زندگی پیش رویتان از راه شناخت الهی به زندگی‌ای درخشان دگرگون می‌شود.
کسانی که با هر رویدادی که لحظه به لحظه پدید می‌آید با اطمینان روبه‌رو می‌شوند و همیشه می‌اندیشند: «خب، اشکالی ندارد، پس بیایید این کار را بکنیم. بی‌گمان بهتر خواهد شد»، حتی اگر شکست بخورند به آسانی دست نمی‌کشند. مسیر را دگرگون می‌کنند: «پس بار بعد بیایید رویکرد دیگری مانند این را بیازماییم»، و دوباره مثبت پیش می‌روند، این‌طور نیست؟
اما کسانی که می‌کوشند کارها را با نگاه داشتن شناختی که خاطره‌های گذشته آن را می‌کشند بر عهده گیرند، شناختی که «به هر حال بی‌گمان ناممکن است (نمی‌شود، نمی‌توان)»، نتیجه‌هایی دریافت می‌کنند که ناممکن‌اند، نمی‌شوند، نمی‌توان؛ درست همان‌گونه که اندیشیدند.
و در حالی که چنین‌اند، افسوس می‌خورند: «این نتیجه‌ای نیست که می‌خواستم.» بسیاری از مردم امروز چنین‌اند.
همه جای جهان را بجویید و راهی آسان برای عروج در حالی که شناخت عادتی منفی‌تان را همان‌گونه که هست رها می‌کنید نخواهید یافت.
پس با ارادهٔ خود، هر شناخت عادتی را با واژه‌های (نور) الوهیت بازنویسی و ذخیره کنید.
واژه‌هایی که از الوهیت برمی‌آیند «نور»ند.
دگرگون کردن اندیشه‌های عادتی‌تان با بازنویسی شناخت‌هایتان (اندیشه‌هایی که به ذهن می‌آیند) با نور حیات، درست همان راز فرستادن اندیشه‌های مثبت به‌طور بازتابی است.
و این کوتاه‌ترین راه به سوی خوشبختی است.
اگر به کسانی بنگرید که اکنون خوش زندگی می‌کنند، یا کسانی که کامیاب نامیده می‌شوند، کسانی که زندگی‌هایی دارند که دیگران به آن رشک می‌برند، کسی را نمی‌یابید که با آسودگی در حال آگاهی منفی جا خوش کرده باشد، می‌یابید؟
چرا؟ زیرا کسانی که می‌توانند واقعیتی را که می‌خواهند بیافرینند، هنگامی که چیزی رخ می‌دهد به‌طور طبیعی و بازتابی مثبت واکنش نشان می‌دهند. (ادامه در بار آینده)
