یکپارچگی درونی

«من هرگز هیچ کس را داوری نخواهم کرد،
هرگز هیچ کس را سرزنش نخواهم کرد،
هرگز هیچ کس را خوار نخواهم شمرد،
هرگز میان هیچ کس تبعیض نخواهم گذاشت،
هرگز از هیچ کس انتقاد نخواهم کرد.

از این رو همهٔ مردم را خواهم بخشید،
همهٔ مردم را موجوداتی مقدس خواهم دید،
همهٔ مردم را در آغوش خواهم گرفت،
همهٔ مردم را خواهم پذیرفت،
از همهٔ مردم سپاسگزاری خواهم کرد،
و همهٔ مردم را دوست خواهم داشت.»

برای این کار، نخست،
با چشمان مقدس از بالا به تمامیت خود می‌نگرم،
ضمیر ناخودآگاه و ذهن خودآگاهم را یکسره در آغوش می‌گیرم،
همهٔ خودهایم را می‌پذیرم،
از همهٔ خودهایم سپاسگزاری می‌کنم،
و همهٔ خودهایم را دوست می‌دارم.

آنگاه
اندیشه‌هایی که در بدن جسمانی محصورند و آگاهی اختری
در کالبد حقیقی درونی، خود الهی، ذوب می‌شوند؛
آگاهی کالبد روحانی به آگاهی کالبد الهی والایش می‌یابد،
آگاهی کالبد الهی به سرچشمهٔ بزرگ حیات والایش می‌یابد،
و هم‌زمان، آگاهی روح نگهبان و آگاهی ایزد نگهبان
در درون خود الهی من یکی می‌شوند،
و یکپارچگی هفت دل به انجام می‌رسد.

این‌گونه،
من، که به یکپارچگی درونی رسیده‌ام،
«هیتو» می‌شوم، انسانی که روح در او جای دارد، آن‌گونه که به راستی هستم،
و زندگی‌ای را به‌عنوان امر الهی می‌پیمایم.