در جهانی از آینه‌ها

◎خودارزیابی‌های مغز جسمانی و علت احساس‌هایی را که دربارهٔ دیگران دارید، به سوی خودتان بازگردانید.

◎اگر بگذارید انتقاد، سرزنش و ارزیابی از خود و دیگران بیرون بریزد، آنگاه حتی اگر از جهات دیگر اندیشه، گفتار و کردار عشق و حقیقت را نشانه بگیرید، منفی و مثبت یکدیگر را خنثی می‌کنند، و سطح آگاهی‌تان پیرامون مثبت و منفی صفر پس و پیش می‌رود.

◎کسانی که به معنویت علاقه دارند اغلب به یک سو، یعنی وابستگی به دیگران، یا به سوی دیگر، یعنی غرق شدن در گونه‌ای تمرین با نیروی خود، کشیده می‌شوند، اما اگر به راستی می‌خواهید عروج کنید و کسی شوید که در آفرینش زمینی درخشان همکاری می‌کند، میان‌بُر عروج این است که آگاهی ایگویی را که می‌اندیشد «من، مالِ من، خودم به‌تنهایی، برای من، خودم…» من، من، من، من، من، من، به ایزدان و ارواح نگهبانتان بسپارید.

◎هنگامی که هر علتی را در درون خود می‌جویید، راهی به بیرون از گرداب رنج گشوده می‌شود.

◎هنگامی که گرفتار اندیشه‌هایی چون «کسی این کار را با من کرد، آن کار را با من کرد» هستید، دلتان هنوز در حوزهٔ ارتعاشی تقابل دوگانه است. کاملاً طبیعی است که درد احساس کنید، و نیازی نیست خود را سرزنش کنید.

◎تا هنگامی که آگاهی‌تان در حوزهٔ ارتعاشی تقابل دوگانه زندگی می‌کند، پیوسته زندگی‌ای را تکرار خواهید کرد که در آن در پی خوشبختی ناخوشبختی احساس می‌کنید، و در جست‌وجوی عشق خیانت دریافت می‌کنید.

◎راه بیرون رفتن از حوزهٔ ارتعاشی تقابل دوگانه این است که در ژرفای دلتان علت احساس‌هایی را که دربارهٔ خود و دیگران دارید بجویید، و خودِ قربانی و خودِ آسیب‌زننده را هم‌زمان بیابید و به آن‌ها بنگرید. اگر تنها یکی را بیابید، ترازوی دلتان کج می‌ماند.

◎نگریستن هم‌زمان به خودِ قربانی و خودِ آسیب‌زننده که در تاریکی ژرفای دلتان پنهان بودند، گاهی می‌تواند دردناک باشد، زیرا ایگو پایداری می‌کند. اما اگر آن را «داروی تلخی که باید بنوشید» بدانید و در حال پذیرفتنش بی‌صدا نظاره کنید، دردی که احساس می‌کردید به‌زودی ناپدید می‌شود، و سبک و روشن شدن دلتان را احساس و تجربه خواهید کرد.

◎احساس‌هایی که ناآگاهانه دربارهٔ خود و دیگران دارید، به‌صورت فرصت‌هایی برای نجات بشریت جهانِ ژرفای دلتان پدیدار می‌شوند، که تاکنون متوجهش نشده بودید. (این ایزدان و ارواح نگهبان شما هستند که این‌ها را سامان می‌دهند، پس خوب است شبانه‌روز در آغوش آنان، با فرستادن اندیشه‌های سپاس به ایزدان و ارواح نگهبانتان زندگی کنید.)

◎احساس‌هایی که ناآگاهانه دربارهٔ خود و دیگران دارید، مانند آینه واقعیت ضمیر ناخودآگاه خودتان را بازتاب می‌دهند. تنها با بازشناخته شدن ناپدید می‌شوند (رها می‌شوند). ترفند کار این است که تنها آن‌ها را بازشناسید، بی‌آنکه اندیشه‌های انتقاد، سرزنش یا ارزیابی بفرستید.