رفتن به محتوا

برای گشودن عصر پیوند با ستارگان

راه زیستن به‌عنوان بشریت الهی

این مقاله را به اشتراک بگذارید

Voice of Space Brothers

شیوهٔ زندگی در عصری نو با «تنها سپاسگزاری» آغاز می‌شود

تاریخ انتشار

هرگز به دنبال کسب توانایی‌ای نباش که تو را برتر از دیگران کند.

خود را وقف پالایش و تعالی خویش کن. همین کافی است.

آن‌گاه هر وقت به توانایی خارق‌العاده‌ای نیاز داشته باشی، خود برترت آن را آشکار خواهد کرد. اگر لازم باشد چیزی را که نادیدنی است ببینی، خود برترت به تو امکان دیدنش را خواهد داد.

نباید آرزوی این چیزها را داشت. آنان که در ژرفای وجودت هستند می‌گویند: «وقتی به نیرویی نیاز داشته باشی، آن را به تو می‌دهیم. اکنون آن را به تو نداده‌ایم چون نیازی به آن نداری.»

این توانایی‌ها با تلاش برای پرورششان به دست نمی‌آیند. کافی است اعتماد کنی که چنین نیروهایی در ژرفای وجود انسان نهفته‌اند.

اگر لازم بود پرواز کنی، می‌توانستی پرواز کنی. اگر لازم بود روی آب راه بروی، می‌توانستی روی آب راه بروی. اگر سونامی می‌آمد و لازم بود جلویش را بگیری، حتی می‌توانستی موج را بشکافی. اگر گرسنگانی پیش رویت بودند و لازم بود به آنان غذا بدهی، می‌توانستی دستت را در هوا دراز کنی و چه بسا غذایی در کف دستت پدیدار می‌شد تا با آنان شریک شوی.

اما چیز مهم‌تری هست که در اولویت است: هر اتفاقی که بیفتد، استواری ذهن را حالت همیشگی اندیشه‌ات کن. همواره با خود برترت یکی باش. کسی شو که بتواند بگوید: «ذهن خود برترم ذهن من شده است. کلام خود برترم از لب‌های من جاری است. کاری که خود برترم می‌خواهد انجام دهم، همان کاری شده که انجام می‌دهم.»

وقتی این‌گونه زندگی کنی، تنها چیزهایی پیش رو خواهی داشت که با اشتیاق انتظارشان را می‌کشی. برای رسیدن به آن، با چنان شادی و لذتی به پالایش و تعالی خویش بپرداز که از فرط آن سر از پا نشناسی.

مانند هر چیز دیگری، زیر احساسات پرشور لذت و شادی، نگرشی ژرف‌تر هست که شالودهٔ آن‌هاست. آن، دلِ سرشار از «تنها سپاسگزاری» است. آگاهی‌ات را به حالتی برسان که در آن فقط سپاسگزاری باشد. در خود سپاسی بپروران که پیوسته برای همه‌چیز و همه‌کس بجوشد.

سوراتو کنار دریاچه‌ای در پاییز دستش را روی سینه گذاشته و نوری زرین از درونش می‌تابد و سپاسگزاری را بیان می‌کند.

آن‌گاه این احساس که پالایش و تعالی خویش لذتی ناب است، خودبه‌خود پدید می‌آید. این احساس به‌ندرت با واداشتن خود به لذت یا شادی پیش می‌آید. برای همین لازم است زمانی را به تمرین سپاسگزاری برای همه‌چیز اختصاص دهی.

اشکالی ندارد فکر کنی: «برای چه چیزی سپاسگزار باشم؟» یا «اصلاً احساس سپاسگزاری نمی‌کنم.» در آغاز همین که این کار را انجام دهی کافی است. حتی اگر از خود بپرسی «آیا واقعاً این کار درست است؟»، باز هم می‌توانی آن را انجام دهی. هر که باشی، اگر با دلی گشوده تمرین کنی، سپاسگزاری راستین به‌طور طبیعی از ژرفای وجودت خواهد جوشید.

بسیاری از مردم زمین فکر می‌کنند: «تا به حال چنین کاری نکرده‌ام. نمی‌شود صرفاً تصمیم بگیرم سپاسگزار باشم و انتظار داشته باشم که به‌آسانی پیش بیاید.» این کاملاً طبیعی است. طبیعی است در دلت بگویی: «چرا باید از چنین کسی تشکر کنم؟» حتی در همان مرحله، اگر لبخند بزنی، صدایت را نرم کنی و بگویی «سپاسگزارم»، این کار به سپاسگزاری راستین بدل خواهد شد.

پس اشکالی ندارد ابتدا نقش بازی کنی. می‌توانی بازیگر باشی. اگر ادامه بدهی، ارتعاش سپاسگزاری راستین از نور زندگی‌ات سر برخواهد آورد.

این مقاله را به اشتراک بگذارید

راه زیستن به‌عنوان بشریت الهی

پیام‌های این وبلاگ که بر اساس موضوع، در مجموعه‌ای از کتاب‌ها از نو مرتب شده‌اند.

Angelusbell

تازه‌ترین ویدئو در اینجا نمایش داده می‌شود.

این پیام‌ها به صورت ویدئوهایی با تصویرهای لطیف نیز به اشتراک گذاشته می‌شوند.

#15 When an Ordinary Day Turns into Happiness

رفتن به کانال YouTube

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این مقاله را به اشتراک بگذارید