برای زیستن همچون پرتوی از نور حیات که زمین را روحانی می‌کند (بخش ۱)

★چگونه با گرفتاری‌ها کنار بیاییم

در روندی که انسان آگاهی‌اش را به قلمرو الهی بازمی‌گرداند، اشکالی ندارد با گرفتاری‌ها، چنان که وضعیت می‌طلبد، نرم کنار بیایید.

از جایی که ما نظاره می‌کنیم، هرچه مردم جدی‌تر باشند، به آسانی بیشتر رنجشان را تنها بر دوش می‌کشند، تا آنکه سرانجام نمی‌توانند حرکت کنند، و بسیاری در دردشان تنها دست‌وپا می‌زنند.

همچون رویکردی بنیادین، اشکالی ندارد چنین کسانی تا اندازه‌ای بکوشند با مسئولیت خود با گرفتاری‌هایشان کنار بیایند. مشکل آنچه پس از آن می‌آید است: به آسانی همیشه تنها دست‌وپا می‌زنند. اما با مشکلات جهان جسمانی، اگر حس می‌کنید «خودم از پسش برنمی‌آیم»، کاملاً اشکالی ندارد با سبک‌دلی بیشتری از دیگران یاری بخواهید.

هنگامی که همیشه می‌گوییم «نباید به دیگران تکیه کنید»، از مسئلهٔ ژرف روحانیِ اختیار حیات خودتان سخن می‌گوییم. دربارهٔ آنچه مشکلات «این جهان» می‌نامید، هیچ اشکالی در اینکه مردم به یکدیگر یاری کنند نیست.

و با این همه مردم خود را با پیش‌فرض‌های خودشان، «باید چنین باشد!»، سفت می‌بندند، پس همیشه در همان حال آگاهی دور خود می‌چرخند، و آزادی حیات را بسته رها می‌کنند.

پس درست همان‌گونه که فرمان خودرو اندکی بازی دارد، در این زمینه به کردارهایتان اندکی آزادی بدهید؛ لازم نیست آن‌ها را خشک در جای خود قفل کنید.

درمی‌یابید، این‌طور نیست؟

اگر درمی‌یابید، هم‌اکنون خوب هستید.

می‌توانید پیوسته راه تکامل آگاهی را بپیمایید و آزادانه‌تر از پیش از حیات بهره بگیرید.

تا زمانی که کل زمین عروج کند، احتمالاً همه گونه گرفتاری پدیدار خواهد شد. اما هرچه آگاهی‌تان بیشتر تکامل یابد، وضعیت‌هایی که دشوار می‌نمایند کمتر می‌شوند، و به نسبت بیرون آمدن توانایی‌های بی‌پایان درونتان، از چیزهای بیشتری با نیروی خود می‌توانید بگذرید.

و اگر چیزی باشد که به هیچ روی نتوانید با نیروی خود بر آن چیره شوید، اشکالی ندارد به مردم پیرامونتان که با آنان پیوندی دارید تکیه کنید.

برای آنکه سازوکار را کمی توضیح دهیم: در چنین هنگامی، در درون شما، ارواح نگهبان هر دو سو به داد و ستد میان مردم درگیر از زندگی‌های گذشته می‌نگرند، با یکدیگر داد و ستد می‌کنند، و کارها را چنان راهنمایی می‌کنند که به بهترین نتیجه برای آن مردم برسد. (ادامه دارد)