بیایید چهار ماه بازمانده را از سر بگذرانیم — برای نجات همهٔ موجودات زنده و همهٔ طبیعت بر کشتی نوحِ امروزی (بخش ۳)
تاریخ انتشار تاریخ به‌روزرسانی
مقاله‌های پیشین از این مجموعه
[blogcard url=”https://fa.ascension21.com/voice-of-brothers-358/”]
[blogcard url=”https://fa.ascension21.com/voice-of-brothers-359/”]
(ادامه از بار پیش)
★برای اصلاح مسیر واقعیتی که آن را نخواستید، اما آن را اندیشیدید
با نگاه به جهان امروز، کسانی که چسبیده به بدن‌های جسمانی‌شان زندگی می‌کنند، همه یک‌صدا خواهند گفت: «من هرگز نخواستم چنین چیزی رخ دهد، حتی اندکی.»
اما آیا ناآگاهانه، در حالی زندگی نکرده‌اند که پیوسته اندیشه‌های نگرانی و ترس، بی‌اعتمادی و دشمنی را به سوی کسی یا چیزی فرستاده‌اند؟
این‌ها چیزهایی‌اند که می‌اندیشند، و اندیشیده‌اند.
معنای این آن است که برای کسانی که آگاهی‌شان تخت به بدن جسمانی چسبیده است، می‌توان گفت «این جهان جهانی است که چنان که می‌خواهید پیش نمی‌رود، اما چنان که می‌اندیشید پیش می‌رود».
با آرامش به زمانی که تا کنون زیسته‌اید بنگرید، و بکوشید اندیشه‌های بسیاری را که در زمانی که ناآگاهانه، روز به روز، گذراندید از ذهنتان گذشتند به یاد آورید.
این را دوست نداشتید، از آن شخص بیزار بودید، این هیچ لذتی نداشت، چرا آن آدم چنین است، این و آن؛ آیا بی‌آنکه دریابید، روزهایتان را به فرستادن اندیشه‌های گله، ناخرسندی، خشم، رشک، کینه، و کوشش برای برتر نشاندن خود بر دیگران، درآمیخته با اندیشه‌های نور، نگذرانده‌اید؟
درست همان اندیشه‌ها هستند که آینده‌ای را که افراد نمی‌خواهند شکل می‌دهند، و در همان حال به نیروی پیش‌برنده‌ای بدل می‌شوند که آینده‌ای تاریک برای بشریت و کل زمین می‌آفریند؛ و آن را به راستی واقعی کرده‌اند.
ما می‌بینیم که در پس زمین‌لرزه‌های بزرگ (جنبش‌های بزرگ پوستهٔ زمین)، فوران‌های آتشفشانی، و توفان‌های شگفت‌انگیز باد، باران و برف نیز، اندیشه، گفتار و کردار همهٔ بشریت اثر دارد. اما این برای سرزنش مردمی که از بلاها رنج برده‌اند نیست.
یعنی اندیشه‌های همهٔ بشریت تا این اندازه به هم پیوسته‌اند.
ما باید صادقانه و فروتنانه به این واقعیت بنگریم.
گواهش این است که بر ستارگانی که در آن‌ها همهٔ بشریت تکامل آگاهی را هم‌اکنون به کمال رسانده و به جهانی از تمدن الهی بدل شده‌اند، هیچ توفان سهمگین یا زمین‌لرزهٔ بزرگی نیست، هیچ فوران آتشفشانی‌ای نیست که زندگی مردم را فرو ببلعد، و مردم در زمان‌ومکانی از هماهنگی بزرگ زندگی می‌کنند که در آن هیچ ناهماهنگی‌ای میان مردم یافت نمی‌شود.
زیرا آنان در هماهنگی با طبیعت زندگی می‌کنند، و چون آگاهی بشریت آن ستاره در هماهنگی است، نیازی به شستن ناپاکی‌ها نیست (هیچ دلیلی برای رخ دادن بلایای طبیعی نیست).
★وضعیت هر چه باشد، بیایید با آگاهی الهی به جهان بنگریم
بازگردیم به جایی که آغاز کردیم: بازشناختن الوهیت در ریشهٔ همهٔ زندگی انسانی، نهادن قانون‌ها و حقیقت‌هایی که کیهان بزرگ را در هماهنگی می‌گردانند در بنیاد شیوهٔ زیستنتان، و زیستن هر لحظه با بهره‌گیری از نور حیات (آفرینندگی بی‌پایان)، یعنی زیستن بر کشتی نوحِ عهد عتیق.
اگر دیدگاه‌های گذشتهٔ خود را دربارهٔ زندگی جسمانی، انسان‌ها و جهان همچون قانون‌های زرین گرامی نگاه دارید، و همچنان عقل سلیم کهنه را در مشت بفشارید، ممکن است بی‌آنکه دریابید، «واقعیتی که هرگز نخواستید» بیافرینید، که نه تنها بر سرنوشت خودتان بلکه بر سرنوشت کل زمین اثر می‌گذارد.
پس می‌خواهیم کسانی چون شما، که آگاهی‌شان سوار کشتی نوح شده است (به قلمرو الهی وارد شده است)، از جایگاهی که در آن دلتان هر چه رخ دهد آزرده یا زخمی نمی‌شود، دست به سوی جهان دراز کنید، و هرچه بیشتر مردم را برکشید.
همین الان گفتیم «از جایگاهی که در آن دلتان هر چه رخ دهد آزرده یا زخمی نمی‌شود»، اما به سبب پیوندهای کارمایی از زندگی‌های گذشته، چیزهایی مانند آسیب دیدن بدن جسمانی‌تان یا ویران شدن محیط زندگی‌تان نیز ممکن است رخ دهد. اما این برای سرزنش آن شخص نیست.
آنچه مهم است این است که تا هنگامی که دلتان آزرده یا زخمی نشود، می‌توانید بارها و بارها برخیزید، از هر وضعیتی دوباره بالا بیایید، سلامت بدنتان را بازیابید، و محیط زندگی‌تان را از نو بسازید.
تجربه کردن وضعیتی ناگوار نیز چهرهٔ شکفتن و پراکنده شدن کارمایی است که از زندگی‌های گذشته انباشته شده است. برای سرزنش کسی نیست، پس تنها بگذارید بشکفد و پراکنده شود.
سرنوشت‌های بد از آن رو تکرار شده‌اند که مردم در آنجا گیر کردند و اندیشه‌های گله، ناخرسندی و کمبود فرستادند. اگر به سوی منفی گیر نکنید و به آن نچسبید (آن را در دست نگیرید)، و در همین لحظه پیوسته اندیشه‌های مثبت بفرستید، سرنوشت آینده (فردا) به سوی نور می‌گردد.
البته، کسانی هستند که خانه‌هایشان تنها آسیب اندکی می‌بیند حتی هنگامی که محلهٔ درست کنارشان آسیب بزرگی می‌بیند، یا اصلاً آسیبی نمی‌بینند.
اما نمی‌توانید مردم را با آسیب دیدن یا ندیدنشان بسنجید، و این داستانی برای سرزنش کسانی که آسیب دیده‌اند نیست.
آنچه از آن مهم‌تر است این است که وضعیت هر چه باشد، پیوسته اندیشه‌های مثبتی را که در الوهیت ریشه دارند بفرستید و آن‌ها را در گفتار و کردارتان آشکار کنید.
اگر تنها بتوانیم از این دورهٔ توفانی بگذریم، که هیچ کس نمی‌داند چند سال خواهد کشید، جهانی صلح‌آمیز از هماهنگی کامل فرا خواهد رسید.
برای این، به این لحظهٔ کنونی به تمامی با آگاهی قلمرو الهی بنگرید، و اندیشهٔ امید را پیوسته نگاه دارید: «همه چیز در جای خود جا می‌گیرد، و همه چیز بی‌گمان بهتر خواهد شد.»
تا هنگامی که چنین کنید، وضعیت هر اندازه هم سخت باشد، نیروی روشن نگاه داشتن دلتان و نیرومند زیستن خواهد جوشید.
دربارهٔ جزئیات آنچه همین الان گفتیم، تا در آینده نیازی نباشد به شما نخواهیم گفت، اما اگر روزی نیاز بیشتر شود، در فرصتی درباره‌اش سخن خواهیم گفت.
زیرا چیزی است که هر کس می‌تواند انجامش دهد. (پایان)
