آموختن آفریدن سرنوشت با بیان ارادهٔ خود (۱/۵)

★آفریدن مشخص سرنوشت از راه آگاهی: درسی از آگاهی که در هر سطحی لازم است

همچنان که مردم در آسمان‌ها و زمین‌های خود زندگی می‌کنند، زمان‌هایی هست که پدیده‌های ناهماهنگ به سبب چیزی که کسی گفت یا کرد گسترش می‌یابند، و وارونه، زمان‌هایی که ارتعاشات هماهنگ در میانهٔ ناهماهنگی گسترش می‌یابند.

در جهانی که مردم الوهیت خود را به یاد نیاورده‌اند، مواردی هست که مردم چیزهای نالازم می‌گویند یا می‌کنند و ناهماهنگی پدید می‌آورند، و مواردی که مردمان نیک در میانهٔ ناهماهنگی تحمل می‌کنند و از سر ملاحظهٔ بیهودهٔ پیرامونیانشان خودداری می‌کنند در حالی که بهتر بود سخن بگویند یا عمل کنند.

پس امروز، بیایید با هم به «آموختن در آگاهی از راه تجربه» در پیوند با بیان ارادهٔ خود بنگریم.

در میان درس‌های آگاهی که در روند تکامل آگاهی گریزناپذیرند، درسی مهم هست: «گذشتن از مرحلهٔ بیان روشن و کامل احساساتتان، خواه آن اراده از اندیشه‌های ایگو بیاید خواه از آگاهی الهی».

بخش مهم در اینجا «خواه آن اراده از اندیشه‌های ایگو بیاید خواه از آگاهی الهی» است.

و این مرحلهٔ آموختن را می‌توان نقطهٔ گذری دانست که هر کس، در هر سطح آگاهی که باشد، باید در زمانی تجربه کند.

کسانی که می‌کوشند با پرهیز از «مرحلهٔ بیان روشن و کامل احساساتتان» بگذرند، حتی اگر دلشان در روند تکامل آگاهی به هر ترتیب آرام شود، درمی‌یابند که این تنها موقت است. از جایگاه آفریدن سرنوشت، می‌توانید بگویید در حالی‌اند که فعالانه از انرژی حیات خود بیشترین بهره را نمی‌برند.

چرا چنین می‌گوییم؟ زیرا آنان به‌طور مشخص از راه آگاهی سرنوشت نمی‌آفرینند.

خواه متوجه شوند یا نه، چنین کسانی، در درون «نمایشگاه جهانی آگاهی (جهان جسمانی و مادی)»، جایی که اندیشه‌هایی از هر سطح آگاهی درهم آمیخته و گل‌آلودند، می‌خواهند از آن صحنهٔ آشفته پرهیز کنند. برای محافظت از آرامش خاطر خود، پناهگاه هسته‌ای‌ای از اندیشه در بخشی از آگاهی‌شان ساخته‌اند و در درون آن می‌مانند. می‌توان گفت در حالی‌اند که هنوز نمی‌توانند «دگرگونی‌هایی در رابطه‌ها و محیط» را که از بیان ارادهٔ خود به شکلی پدید می‌آیند بپذیرند.

برای آنکه کسی آفرینش سرنوشت از راه آگاهی را به‌طور مشخص تحقق بخشد، مهم است روزی با تجربهٔ «بیان روشن ارادهٔ خود» روبه‌رو شود. (ادامه دارد)