تولد انسان و حقیقت حیات (بخش ۱)
تاریخ انتشار تاریخ به‌روزرسانی
★تولد انسان
امروز، در پیوند با رویداد شادِ زاده شدن کسی در جهان جسمانی، بگذارید از معنای تولد و از تناسخ سخن بگویم.
این واقعیت که انسان‌ها نه به شکل بزرگسال بلکه به شکل نوزاد زاده می‌شوند، آشکارسازی‌ای است از اینکه انسان‌ها پاره‌های بخش‌شدهٔ خدایند.
در زمین تاکنون، این معنا را نیز داشته که مردم هر عصر را به یاد این واقعیت بیندازد، تا آن را یکسره از یاد نبرند.
نوزادانی که زاده می‌شوند از آنچه شما جهان دیگر می‌نامید به این جهان می‌آیند، با این حال با همهٔ خاطره‌های جهان دیگر و زندگی‌های پیشین که به صفحه‌ای پاک بازنشانده شده‌اند زاده می‌شوند، نه؟ (در سال‌های اخیر کودکانی هم هستند که خاطره دارند.)
افزون بر این، درست پس از تولد هیچ خرد یا دانشی ندارند؛ حتی نمی‌توانند سرشان را نگه دارند یا روی پاهای خود راه بروند، پس اگر بزرگسالان از آنان مراقبت نکنند، ناتوان می‌شوند و می‌میرند.
از همین روست که بیشتر بزرگسالان وقتی فرزندانی زاده می‌شوند آنان را بزرگ می‌کنند.
و کسانی که پدر و مادر می‌شوند، با آزمودن رویداد الهی‌ای به نام «زایش یک حیات» از نزدیک، اندیشه‌هایشان را به راز حیات می‌گردانند، از نیروی شگرف آن هیبت و شگفتی حس می‌کنند، و تا ژرفای دل، لرزان از احساس، متأثر می‌شوند.
از این راه، به بزرگسالانی که فرزند می‌زایند و بزرگ می‌کنند، با آزمودنِ شبیه‌سازی‌شدهٔ اینکه ایزدان چگونه شما را زاده‌اند و بزرگ کرده‌اند، فرصت داده می‌شود که از راه تجربه، عشق الهی‌ای را بیاموزند که در آن مادری و پدری در هماهنگی گرد هم می‌آیند تا انسانی را بپرورند.
و برای کسی که زاده می‌شود، با زاده شدن در حالی که خاطره‌های جهان دیگر و زندگی‌های پیشین مهر و موم شده‌اند، فرصتی عالی داده می‌شود که کارمایی را که از زندگی‌های پیشین نسل به نسل منتقل شده، بی‌آنکه از آن آگاه باشد، گویی برای نخستین بار در این زندگی، از راه تجربه به انجام رساند، و به آموختن در پله‌ای تازه برود.
برای آنکه بدفهمی پیش نیاید، بگذارید بگویم آنچه همین الان گفتم تنها به تولد روح‌ها به‌طور کلی مربوط است.
★تولد روح‌های ویژه
در میان روح‌هایی که زاده می‌شوند و زندگی‌شان را با تن یا ذهنی می‌گذرانند که با چالش‌هایی روبه‌روست، و در میان روح‌هایی که به‌زودی پس از تولد به آسمان برمی‌خیزند، روح‌های مقدسی هم هستند که نقش گران‌بهای پالودن کارمای نیاکانشان در طول نسل‌ها را دریافت کرده‌اند.
همچنین، در زمان تولد در این جهان، روح‌های ردهٔ معمولی نمی‌توانند تفاوت عظیم ارتعاش، زمختی طنین این جهان، را تاب آورند، پس با آگاهی خفته به زهدان مادر برده می‌شوند و در درون زهدان هم در حالت خواب نگه داشته می‌شوند. اما شمار بسیار اندکی از زایش‌های دوبارهٔ ایزدان والا، همچون ارواح ترکیبی، کارمای تبارهای روحانی‌ای را که با آنان پیوند دارند بر عهده می‌گیرند و حتی روزهای درون زهدان، از رفتن به آن تا زمان تولد، را با آگاهی بیدار می‌گذرانند، و با تاب آوردن آن رنج، حل شدن کارمایی بزرگ را پدید می‌آورند.
هیچ دو موردی یکسان نیستند، و توضیح جزئیات پایانی نخواهد داشت، پس به طرحی کلی بسنده می‌کنم. اما بدین‌سان، هم کسانی که زاده می‌شوند و هم کسانی که آنان را می‌زایند و بزرگ می‌کنند، بی‌آنکه بدانند، در میانهٔ زندگی عادی انسانی، تجربه‌هایی برای آموختن حقیقت و درخشاندن روح دریافت می‌کنند.
★آنچه بر تولد فرمان می‌راند
همان‌طور که می‌دانید، آنچه شما را در آن زمان راهنمایی می‌کند، ایزدان و ارواح نگهبان شمایند.
به هر کس پیوسته‌اند: روح نگهبان، که نمایندهٔ نیاکان برای شماست؛ ارواح نگهبان یاور و ارواح راهنما، که به روح نگهبان یاری می‌رسانند؛ و ایزد نگهبان، شاخه‌ای از نور سرچشمهٔ حیات، که همهٔ آنان را یگانه می‌کند، از ژرفای بُعد شما را نظاره می‌کند، و به ارواح نگهبان نیرو می‌بخشد. آنان بدن‌های جسمانی شما را به حرکت درمی‌آورند، زندگی‌تان را نظاره می‌کنند، و گاه از راه دیگران پند می‌دهند.
افزون بر این، برای کسانی که پیوندشان با ژرفای خودشان ژرف است، یا می‌کوشند آن پیوند را زنده کنند، ممکن است از راه درخششی از بینش به نام شهود نخست نیز راهنمایی کنند. (ادامه در دفعهٔ بعد)
