چگونه فراتر از احساس خستگی زندگی کنیم (بخش ۱)
تاریخ انتشار تاریخ به‌روزرسانی
★احساس خستگی چیست؟
هنگامی که سوخت‌وساز انرژی حیات در ذهن و بدن بسته می‌شود، بسیاری از مردم احساس خستگی می‌کنند.
و از جایی که ما نظاره می‌کنیم، شمار شگفت‌آوری از مردمی که بر زمین زندگی می‌کنند، بی‌آنکه بدانند آن [خستگی] به راستی چیست، می‌اندیشند: «چنان خسته‌ام که نمی‌توانم حرکت کنم. امروز دیگر نمی‌خواهم کاری بکنم»، و حتی خرد و هوش خود را به خواب می‌برند.
پس امروز، بیایید سخنی بگوییم تا یاری‌تان کنیم فرق آگاهی الهی، که خودِ حیات است، و احساس خستگی را بدانید.
نخست، اینکه خستگی به راستی چیست: می‌توان آن را به خستگی بدن و خستگی اندیشه‌ها بخش کرد.
همه، همین که گوشزد شود، خواهند گفت: «این را از پیش می‌دانم»، اما شمار شگفت‌آوری از مردم نمی‌دانند که به راستی چیست.
منظورمان چیست؟ نخست، بسیاری از مردم نمی‌توانند فرق خستگی بدن و خستگی اندیشه‌ها را بازشناسند، آن‌ها را درهم می‌آمیزند، و به‌طور مبهم می‌اندیشند: «خسته‌ام.»
دوم، بسیاری از مردم حالی را که در آن اندیشه‌هایشان احساس خستگی می‌کنند با خسته بودن دلشان (آگاهی‌شان) اشتباه می‌گیرند.
تا هنگامی که این دو شیوهٔ نادرست به کار بردن اندیشه‌هایتان را اصلاح کنید، هر کس می‌تواند خستگی را سریع‌تر درمان کند.
افزون بر آن، درمی‌یابید که نه خستگی بدن و نه خستگی اندیشه‌ها دل را فرسوده نمی‌کنند، می‌توانید احساس خستگی و آگاهی الهی را جدا از هم ببینید، و ممکن می‌شود که حتی در حال احساس خستگی، انرژی حیاتی را که از الوهیت می‌آید به روشنی به کار ببرید.
مهم‌ترین چیز دانستن واقعیتی است که در نکتهٔ دومی که همین الان گفتیم هست: «تنها اندیشه‌ها احساس خستگی می‌کنند؛ دل به هیچ روی خسته نیست.»
و دربارهٔ اینکه چرا چنین می‌شود، کسی تیزبین چون شما احتمالاً هم‌اکنون متوجه شده است.
درست است: اندیشه‌ها انرژی اندیشه‌ای‌اند که به بدن جسمانی چسبیده و از الوهیت جدا شده‌اند، و چیزی متفاوت از آگاهی‌اند، که انرژی الهی است که مستقیماً از سرچشمهٔ حیات فرستاده می‌شود.
دل، به سرشت خود، نام کلی ارتعاش روحانی است که نه پیر می‌شود نه می‌میرد، نام دیگری برای آگاهی‌ای که حتی پس از ترک بدن جسمانی جاودانه در جهان دیگر ادامه می‌یابد.
اما کسانی که حقیقت حیات را نمی‌دانند، باور دارند بدن جسمانی همان خودشان است.
ما آن را «اندیشه‌های چسبیده به بدن جسمانی، جدا از الوهیت» می‌نامیم، و می‌گوییم «چیزی متفاوت از آگاهی الهی است که مستقیماً از سرچشمهٔ حیات تابانده می‌شود». (ادامه دارد)
