صلح بر زمین و بالا رفتن منش روحانی (۵/۷)
تاریخ انتشار تاریخ به‌روزرسانی
(ادامه از دفعهٔ قبل)
دربارهٔ چگونگی به کار بردن اندیشه، گفتار و کردار روزانه به‌عنوان بنیاد تکامل آگاهی
همان‌طور که احتمالاً از توضیح تاکنون دریافته‌اید، دلیل اینکه بسیاری از مردم زمین نمی‌توانند تفاوت‌های یکدیگر را محترم بشمارند یا با بشریت ستارگان دیگر داد و ستد داشته باشند این است که آگاهی تقریباً همهٔ بشریت زمین در حالت «قورباغهٔ ته چاه»، یعنی عقل سلیمی که به آن باور دارد، مانده است. با فراموش کردن «معنا و هدف زندگی»، که بالا بردن منش روحانی و گسترده کردن پهنای روح است، به بالا و پایین رفتن با احساسات سود و زیان پیش رو و با لذت‌های سطحی عادت کرده‌اند، و به خرسندی از آن بسنده کرده‌اند.
و کسانی نیز هستند که، حتی اگر خرسند نباشند، نمی‌دانند چگونه از آن جهان کوچک بیرون بیایند، و در جست‌وجو در جهان معنوی این سو و آن سو سرگردان‌اند.
منش روحانی را می‌توان درجهٔ روح یک شخص نامید، و همچنین فشارسنجی است که نشان می‌دهد در گسترهٔ چه کیهان بُعدیِ پهناوری زندگی می‌کند.
اگر ساده بگوییم، منش روحانی یک شخص این است که معمولاً آگاهی خود را چگونه به کار می‌برد، آگاهی‌اش چگونه است، و اندیشه‌های همیشگی‌اش کجاست.
همچنین می‌توانید آن را به‌طور عینی از راه اعداد «سطوح آگاهی» که دکتر دیوید هاوکینز آمریکایی، که شما نیز می‌شناسید، پیشنهاد کرده بنگرید.
پس، برای بالا بردن و گسترده کردن منش روحانی‌تان، چگونگی به کار بردن اندیشه‌هایتان هر روز مهم می‌شود، و گفتار و کرداری که بر پایهٔ آن اندیشه‌ها می‌فرستید درست همان چیزی است که به پرسش گرفته خواهد شد.
با رسیدن به اینجا، به سخن همیشگی بازگشته‌ایم و به نتیجهٔ همیشگی‌مان می‌رسیم: «همه چیز به هدف گرفتن تکامل آگاهی و درست به کار بردن اندیشه، گفتار و کردار روزانه‌تان برمی‌گردد.»
و راه نهایی دست یافتن به آن این است که تنفس همیشگی‌تان را بی‌حد ژرف‌تر و ژرف‌تر کنید.
خودِ کیهان، که همهٔ چیزهای آفرینش را در بر دارد، در واقع نیز نفس می‌کشد، اما تنفسش بی‌پایان ژرف و آهسته است، نه سطحی (زمخت) مانند تنفس انسان‌های جسمانی.
هر انسانی به راستی خودِ دیگرِ خودِ کیهان، بهره‌ای از دل آن است. پس با آهسته‌تر و آهسته‌تر کردن بی‌حد تنفس خود، به دل خدای کیهان، به قلب کیهان، نزدیک‌تر می‌شوید و با آن درمی‌آمیزید؛ به یاد می‌آورید، می‌توانید آگاهی خود را آزادانه به کار برید، و می‌توانید سرنوشت خود را به شیوه‌ای معنادار بیافرینید.
معمولاً، هنگامی که دلتان تنها در آسایش خودتان گرفتار است، تنفستان زمخت یا سطحی است.
در نتیجه، یگانه کردن تن و روح دشوار می‌شود، و بر حالت ذهن و تن و جریان سرنوشتتان نیز اثر می‌گذارد. (ادامه دارد)
