چگونه خاطره‌ها را رها کنیم و آینده را بگشاییم – ۴
تاریخ انتشار تاریخ به‌روزرسانی
(ادامه از دفعهٔ قبل)
«اکنون»ِ واقعی را بشناسید و آگاهی‌تان را آگاهانه به کار ببرید
خب، بیایید ادامه دهیم.
تا اینجا رسیدیم: «خاطره داده‌ای انباشته است که آگاهی به کار می‌برد، و به هیچ روی خودِ کالبد حقیقی انسان نیست. پس این را به دل بگیرید و بتوانید خاطره و خود را جدا ببینید.»
بر پایهٔ آنچه تاکنون گفته‌ایم، چشمانتان را ببندید و از بالا به شیوه‌ای که مردم زمین زیسته‌اند بازنگرید.
چطور است؟
آیا توانستید تا مغز استخوان دریابید که انسان‌های زمین تا چه اندازه با خاطره‌هایی که به بدن جسمانی چسبیده‌اند به این سو و آن سو کشیده شده‌اند و از دیدن شکل حقیقی حیات ناتوان گشته‌اند؟
خب، اینک موضوع اصلی.
پایه‌ای‌ترین چیز برای رها کردن خاطره‌ها و گشودن آینده‌ای روشن، شناختن «اکنون»ِ واقعی و آگاهانه به کار بردن آگاهی خودتان است.
اینکه نمی‌توانید چنین کنید، بزرگ‌ترین دلیل آن است که مردم زمین هزاران و ده‌ها هزار سال تاریخی ناخوشبخت را تکرار کرده‌اند.
پس پرسش این است: «اکنونِ واقعی چیست؟»
کسانی که بارها و بارها به سخنان ما گوش داده‌اند، پیش از این می‌توانند به روشنی مجسم کنند که اکنونِ واقعی چیست و چه نیست، اما اگر نمی‌توانید، بیایید یک بار دیگر اینجا به آن بازنگریم.
اکنونِ واقعی آن چیزی است که دربارهٔ «گفتار و کردار و پدیده‌های گوناگون بشریت» که گویی همین حالا رخ می‌دهند می‌اندیشید.
و آنچه اکنونِ واقعی نیست، «گذشته‌ای است که آن را با اکنون اشتباه گرفته بودید»: آنچه در فلان ساعت و دقیقه و ثانیه رخ داد، آنچه کسی به شما گفت، آنچه شما کردید.
درست همان‌گونه که دانه‌هایی که می‌کارید همیشه شکوفه می‌دهند یا بار می‌آورند
گفتار و کردار بشریت و پدیده‌های گوناگونی که در جهان جسمانی گسترده می‌شوند، به اصطلاح، مانند «فیلمی هستند که در سالن سینما تماشا می‌کنید».
آنچه آن هنگام بر پرده تابانده می‌شود، تصویرهایی از فیلمی است که در زمانی در گذشته فیلم‌برداری شده، نه؟
آن را با دانستن اینکه در زمان واقعی رخ نمی‌دهد تماشا می‌کنید، نه؟
اما انسان‌ها نمی‌توانند دربارهٔ جهانی که با پنج حس خود درمی‌یابند این‌گونه بیندیشند، و می‌اندیشند: «همین حالا وحشتناک است»، «همین الان با من بدرفتاری شد»، «همین حالا زلزله است»، «همین حالا برف سنگینی می‌بارد»، «همین حالا جایی آتش‌سوزی است»، «همین الان جلوی ایستگاه تصادفی رخ داد».
هر چند بار که لازم باشد می‌گویم: «آن اکنونی» که آن را اکنون می‌پندارید، اکنونِ واقعی نیست.
تصویرهایی است که بشریت از راه علت‌ها و معلول‌ها از زندگی‌های پیشین تا امروز آفریده است.
در واقع، گذشته است.
می‌پرسید چرا گذشته اکنون پدیدار می‌شود؟
آری، پرسش خوبی است.
از آن روست که هر سرنوشتی از انباشت اندیشه، گفتار و کردار گذشتهٔ بشریت شکل می‌گیرد.
درست مانند کاشتن دانه‌های یک گیاه است: هنگامی که خوراک خورشید و آب به آن‌ها داده شود، گل‌ها می‌شکفند و میوه می‌روید.
هر اندیشه، گفتار و کرداری که بشریت در همین لحظه بیرون می‌فرستد، دانه‌ای است که آیندهٔ زمین را می‌آفریند.
می‌فهمید؟
هر آنچه در «همین زمانِ اکنون که عقربه‌های ساعت نشانش می‌دهند» رخ می‌دهد، که آن را اکنون می‌پندارید، چهرهٔ دانه‌هایی است که در گذشته کاشته شده‌اند و شکوفه می‌دهند و بار می‌آورند.
(ادامه دارد)
