به کسانی که اکنونشان آینده‌ای نیست که تصور می‌کردند، اما نور امیدشان کم‌سو نشده و در آسمان دلشان درخشان‌تر از همیشه می‌درخشد (بخش ۲)

​　مقالهٔ پیشین از این مجموعه

[blogcard url=”https://fa.ascension21.com/voice-of-brothers-294/”]

 

(ادامه از بار پیش)

★چگونه آگاهی را با زاویه و بُعد درست به کار ببریم

پس چگونه می‌توانید آگاهی‌تان را با زاویه و بُعد درست به کار ببرید؟ خوب است با نو کردن بنیادین چگونگی بازشناختن خود آغاز کنید.

معنای این دانستن این است که حیات چیست.

همچنین می‌توان گفت یعنی دنبال کردن خودِ ریشهٔ هستی انسان و پیوسته نگریستن به حیات خود.

همچنان که چنین می‌کنید، چیزی هست که همه به دریافتنش می‌رسند.

و آن هویت راستین حیات است.

هر کس نوری از عشق است که خرد بی‌پایانی را که کیهان را آفرید در خود دارد.

به یک کلام، این الوهیت نامیده می‌شود.

مهربانی و ملاحظه، عشق و مراقبت نرم… هیچ گونهٔ حیاتی جز بشریت نیست که بتواند آن آگاهی نور را تا اندازهٔ کیهان گسترش دهد.

البته جانوران دیگر نیز ملاحظه دارند.

اما تنها به خویشان و هم‌گونه‌های خودشان می‌رسد، به هم‌پیمانان در برابر دشمنان، و تنها غریزی انجام می‌شود، همیشه در زمینهٔ محافظت از خود در برابر چیزی.

الوهیتی که بشریت در خود دارد یکسره با آن فرق دارد. انرژی‌ای از مهر و دلسوزی است که از اندیشهٔ دوگانهٔ دشمن و دوست فراتر می‌رود و می‌تواند به هر موجودی برسد.

از این روست که می‌گوییم هر کس موجودی الهی است.

این الوهیت در همهٔ چیزهای آفرینش جز بشریت نیز نهفته است.

اما آن‌ها تنها ارتعاشات حیات در سوی آفریده‌اند.

الوهیتی که در بشریت جای دارد، آگاهی آفریدگار است؛ سویی که کیهان را آفرید.

کسانی که معنای راستین زاده شدن همچون انسان را به یاد آورده‌اند، هم‌اکنون آگاه‌اند که خودِ نور عشق (الوهیت) هستند.

و در مرحلهٔ بعد، درمی‌یابند که نور قدسی‌ای که در آنان جای دارد، در همهٔ دیگران نیز جای دارد.

تا هنگامی که بی‌آنکه دست بکشید پیوسته جوهر حیات خود را بکاوید، به این حقیقت نهایی می‌رسید: «درست همان‌گونه که من موجودی الهی‌ام، دیگران نیز موجوداتی الهی‌اند. آه، همهٔ بشریت موجوداتی الهی‌اند.» و از آنجا به آگاهی از آگاهی کیهانی‌ای دست می‌یابید که باز هم ژرف‌تر و پهناورتر است.

آنچه امروز درباره‌اش سخن می‌گوییم، فنی سطحی برای بهتر نمایاندن خود از دیگران، یا برای «تنها گذراندن لحظه به هر ترتیب» نیست.

به کار بردن آگاهی با زاویه و بُعد درست، راهی به سوی والاترین شیوهٔ زیستن است؛ آشکار کردن کامل الوهیت، که سرشت اصیل انسان‌هاست، و زیستن با آشکار شدن کامل همهٔ توان حیات.

اکنون، ما پیوسته می‌گوییم «آگاهی، آگاهی»، اما برای به کار بردن آگاهی‌ای که در حقیقت ریشه دارد، به راستی خوب است همیشه تنفستان را آهسته و آرام نگاه دارید.

برای کسانی که همیشه سخنان ما را می‌خوانند، شاید این را چنان بارها دیده باشید که چشمانتان از آن خسته شده باشد، اما دلیل خوب بودن تنفس عمیق این است که با ژرف نفس کشیدن، نفستان به نفس بدن زندهٔ بزرگ کیهان نزدیک‌تر می‌شود.

کیهان نیز نفس می‌کشد.

البته ستارگان نیز نفس می‌کشند.

از نظر روحانی، یعنی.

هنگامی که می‌توانید در هم‌نوایی با آگاهی قدسی کل کیهان و ستارگان زندگی کنید، آگاهی‌تان بی‌کران گسترش می‌یابد، و نگرانی‌های زندگی انسانی سبک‌تر و سبک‌تر می‌شوند.

پس گاه‌گاه، خوب است به عقب بنگرید و ببینید آگاهی‌تان تا چه اندازه در هم‌نوایی با کیهان بزرگ‌تر زندگی می‌کند.

همراه با درون‌نگری‌ای که با تنفس آهسته و آرام همراه است. (پایان)