شیوه‌ای از زیستن که به‌تمامی به الوهیت باور دارد (بخش ۲)
تاریخ انتشار تاریخ به‌روزرسانی
(ادامه از دفعهٔ قبل)
اگر پیوند میان سرنوشت و اندیشه‌ها را از دید علوم طبیعی بنگریم
اگر تنها به واقعیت‌ها از آگاهی‌ای که همهٔ اندیشه‌های احساسی از آن زدوده شده از بالا بنگرید، بیماری، ناسازگاری و هر پدیدهٔ ناهماهنگی، در همان لحظه‌ای که پدیدار می‌شوند هم‌اکنون به گذشته بدل شده‌اند. تا زمانی که آن‌ها را با اندیشه‌هایتان نگیرید، هر اندیشه و پدیده‌ای، پس از به پایان رساندن نقش خود، سرنوشتش تنها ناپدید شدن است.
می‌توان گفت اندیشه‌ها و پدیده‌های ناهماهنگی که در زندگی شما پدیدار می‌شوند و آن‌ها را واقعیت می‌پندارید، و برعکس ظاهرهای خوب نیز، همه اندیشه‌های گذشتهٔ شمایند که به‌صورت سرنوشت به بار نشسته و متبلور شده‌اند.
این واقعیت که «اندیشه‌ها متبلور می‌شوند و پدیدار می‌شوند، و درست در همان لحظه‌ای که در حال ناپدید شدن‌اند شکل پدیده‌ها را به خود می‌گیرند»، اگر با چیزهای دیگر مقایسه کنیم، مانند باریدن باران است که آب دوباره به بخار بدل می‌شود و به آسمان برمی‌خیزد، یا مانند گل‌هایی که هنگامی که زمانشان رسید با شکوه کامل شکفتند، پراکنده می‌شوند و بر زمین انباشته می‌شوند، و سرانجام به خاک و هوا بازمی‌گردند و به کوچک‌ترین ذرات بنیادی بازمی‌گردند.
در پرتو حقیقت که بنگریم، سرنوشت انسان و شیوهٔ کار اندیشه‌ها همه را می‌توان به‌طور علمی توضیح داد. هیچ چیز رازآلود و غیبی در آن نیست.
تا زمانی که با محور آگاهی‌تان نهاده در الوهیت زندگی کنید، می‌توانید دقیق ببینید چیزها چگونه‌اند و به کجا می‌روند، و آن‌ها را درست اداره کنید.
ادامه دادن تنفس عمیقی که همیشه از آن سخن می‌گوییم نیز تمرینی است در استوار نهادن محور آگاهی‌تان در جوهر حیات. زمانی که اندیشه‌های احساسی‌تان در نوسان بودند شاید یک سال پیش حدود ده ساعت بود، شش ماه پیش به حدود پنج ساعت رسید، یک ماه پیش حدود یک ساعت، سپس پریروز حدود سی دقیقه، دیروز بیست دقیقه، و امروز پانزده دقیقه. تا زمانی که ادامه دهید، زمانی که در این جهان در درون الوهیت زندگی می‌کنید بلندتر و بلندتر می‌شود.
هنگامی که آگاهی‌تان در الوهیت است، از امور دگرگون‌شوندهٔ این جهان اصلاً آشفته نمی‌شوید.
زیرا کسی که آگاهی‌اش در قلمرو الهی است به خوبی می‌داند که دل حقیقی و تن حقیقی بیمار نمی‌شود یا درد نمی‌کشد، پیر و فرسوده نمی‌شود یا رو به زوال نمی‌رود، و آگاهی‌ای است در سویی که بر همهٔ سوخت‌وساز پشت ظاهر همهٔ چیزهای آفرینش سرپرستی دارد و پیوسته انرژی می‌رساند. (ادامه دارد)
